دستانم را پر از بوسه کرد.. در احساس غرق بودم که رفت... رفت تا به نور برسد ،به حقیقت ، به خدا...

رفت تا زیر بار امانت شانه اش  خم نشود... رفت تا نمناک شدن پرهایش را نبینم... حامل خبری بود بس عظیم اما... اما نمی دانست چطور بگوید. به آسمان ها گام برداشت تا فریاد بزند و طنین صدایش در گوشم بپیچد وقتی که می گوید:

تو به انسان بودن و ماندن محکوم شده ای...! چه محکومیتی دارد انسان بودن ؟  شیرین است بهترین خدا بودن.... قاصدک چه می گویی؟ انسان بودن لذت است... وقتی که خدا به سویت گام بر می دارد ، وقتی در سختی ها تو را در آغوش می کشد، وقتی که تنهایی و غربت گلویت را می فشارد ، به دیدارت می آید و اشکهایت را با دستان لطیف و پر مهرش پاک می کند ، همانگونه که ابر ها چهره ی آسمان را از باران دلتنگی پاک می کنند.

چه می گویی قاصدک؟ مگر انسان بودن نه این است که مهربان ترین باشی ، دلسوز و عادل؟ این که مسئولیت بزرگی نیست... از چه می هراسی؟ می دانم که از پس آن بر می آیم...میدانم که می توانم... میدانم.

صبر قاصدک لبریز شد... بانگ برداشت که: آری، انسان بودن همین است که تو میگویی. حق با توست.. برای تو که کاری ندارد...! تو از پس سخت تر از اینها هم بر آمده ای... تو لایق بهترین ها هستی.

اما... اما فکر می کنی بتوانی از پس انسان ماندن برآیی؟؟؟

از پس صبر کردن وقتی که از خشم لبریزی؟؟؟

از پس لبخند زدن وقتی که کینه سراسر وجودت را فرا گرفته است؟

از پس بی ریا بودن وقتی که جهان را ریا می گیرد؟

از پس خوب ماندن وقتی زمین را زشتی پوشانده است؟

از پس اشک ریختن وقتی که اطرافت مالامال از انسان هاست؟

از پس گذشت کردن وقتی که از غرور لبریزی؟

از پس بخشیدن وقتی که قلبت هزار تکه شده؟

آیا می توانی از پس همه ی اینها برآیی؟ آیا می توانی بهترین باشی و بمانی؟ بجز اشک ریختن کاری از دستم بر نمی آمد...

بجز فروتنی در مقابل والاترین و زیباترین و سکوت در مقابل حرف حق چاره ای نداشتم. فکر می کردم همه چیز را می دانم... فکر می کردم هیچ گاه به بن بست برخورد نمی کنم اما...

اما این بار فقط سکوت کردم...جهان را سکوت فرا گرفته بود.. سکوتی به ژرفای خیال و به قداست عشق...

قاصدک زیر بار این امانت پرپر شد و من هنوز از فکر کردن لبریز بودم. پیش از حرف قاصدک فکر می کردم زندگی فقط انسان بودن می خواهد... نمی دانم که آیا واقعا از پس انسان ماندن بر می آیم یا نه؟ پا به کوچه های تنهاییم گذاشتم.. دنبال بهانه ای برای فریاد زدن و گریستن می گشتم که حرف مادرم بر ذهنم خطور کرد... او همیشه می گفت: بی بهانه گریه کن همین که دلت گرفته است بهترین دلیل خالی شدن است...

فریاد زدم: خدایا چرا سکوت کرده ای؟ به من بگو که دستانم را رها نمی کنی...

کاری کن تا دوباره بودنت را ، حرم نفس هایت و صدای دلنشین قدم هایت را احساس کنم...

بگو آیا...؟؟ حرفم را قطع کرد و مرا در آغوش کشید و گفت:چون می دانستم می توانی تو را مبعوث کردم بهترین من... این را فراموش نکن که من همیشه همراه تو هستم و می مانم...

هرگز از عمق خیالت پاک نکن که وقتی در سختی ها گم می شوی و جای پاهایت بر ساحل زندگی نقش نمی بندد ، دلیل این نیست که نیستم و فراموشت کردم! نه! هیچگاه این گمان را بر خود راه مده...

تورا در آغوش کشیده ام تا وجود ظریف و پاک تر از برگ گلت زیر بار مشکلات آزرده نشود.

بهترینم! خوب بمان.. . برای همیشه...  خداوند این را گفت و در خاطره ها غرق شد...

خیالم راحت شد وقتی مهربانترینم دلگرمم کرد... پرهای قاصدک را بوسیدم و برای همیشه در قلبم گذاشتم... آری این است رسم انسان ماندن...

آن سوی ناکامی ها همیشه خدایی هست که داشتنش جبران همه ی نداشتن هاست...